غریب روزگاری ست...

       تو این چنین پر شور و پر از تمام ِ انرژی های آسمان و زمین...

                                      من این چنین بی روح و سرد و غم زده...

 

                        حال ِ خوب ِ من با حال ِ بد ِ تو برابری می کند...

                                     من هیچ گاه حتی دستم هم به خوشی ات نمی رسد...

                                                                               و تو نیز به غمگینی ام... 

 

تنها این را می دانم که در کنارت متعادل ترین آدم ِ روی زمینم...

                                                                     به نبودنت، هیچگاه نمی اندیشم...